Bir yavru kedinin yağmur altında, yaralı ve çaresiz hâlde verdiği yaşam mücadelesi… Bir vatandaşın onu kurtarmak için gösterdiği çaba… Peki, böylesine acil bir durumda belediyelerin sorumluluğu nerede başlıyor, nerede bitiyor?

Hafta sonu Ankara Ayaş Yolu üzerindeki Optimum Alışveriş Merkezi’ne gitmek üzere otobüs durağına geldiğimde, yağmur sularının biriktiği yerden acı içinde gelen bir miyavlama duydum. Sesin geldiği yere yöneldiğimde karşılaştığım manzara yüreğimi parçaladı.
Henüz yavru olan bir kedi, yağmur altında sırılsıklam kalmış, bir su birikintisinin içinde çaresizce yardım bekliyordu. Bir aracın çarpması sonucu arka ayaklarının kırıldığı anlaşılan bu küçük can, acı içinde kıvranıyordu. O an tek düşündüğüm, onu bir an önce tedavi ettirmek ve hayatta kalmasını sağlamaktı.
İlk aklıma gelen, aynı güzergâh üzerinde bulunan Etimesgut Belediyesi Eryaman Hayvan ve Çiçek Hastanesi oldu. Aracım yoktu. Buna rağmen yavru kediyi kucağıma alarak büyük bir çabayla yürüyüp hastaneye götürdüm.
Hastanede görevli veteriner hekim ilk müdahaleyi yaptı. Yavru kedinin arka ayağında kırık ve çarpmaya bağlı ödem bulunduğunu belirtti. Tedavisinin acilen devam etmesi gerektiğini, bunun için Ankara Büyükşehir Belediyesi Sincan Sokak Hayvanları Bakımevi ve Rehabilitasyon Merkezi‘ne götürülmesinin önemli olduğunu söyledi. Gerekli müdahale yapılmadığı takdirde yavru kedinin hayatını kaybedebileceğini ifade etti.
İşte asıl sorun o anda başladı.
Aracım olmadığını, yaralı bir hayvanı kendi imkânlarımla başka bir merkeze götürmemin mümkün olmadığını defalarca anlattım. Ancak o aşamada beklediğim nakil desteğini alamadım.
Bir tarafta acil tedaviye ihtiyaç duyan, hayatı tehlikede olan küçücük bir can; diğer tarafta onu kurtarmaya çalışan ama ulaşım imkânı bulunmayan bir vatandaş…
Bunun üzerine Ankara Büyükşehir Belediyesi Başkent 153 Çözüm Merkezi’ni arayarak durumu anlattım ve yardım talebinde bulundum. Yaklaşık yarım saat sonra bir yetkili benimle iletişime geçti. Ardından Eryaman Hayvan ve Çiçek Hastanesi’ne gelerek yavru kediyi teslim aldı. Tedavi süreci hakkında bilgi alabilmem için hafta içinde belirli bir saatte aramam gerektiği de bildirildi.
Şimdi tek dileğim, o yavru kedinin yaşama tutunması. Tedavi sürecinin de sonuna kadar takipçisi olacağım.
Peki, Başkent 153’ü aramasaydım o yavru kedinin hâli ne olacaktı?
İnsan ister istemez bu soruyu soruyor.
Aracım olmadığını defalarca belirtmeme rağmen yaralı hayvanın nakli konusunda neden doğrudan bir çözüm üretilemedi? Hayati tehlikesi bulunan bir hayvanın tedaviye ulaştırılması, vatandaşın kendi imkânlarına mı bırakılmalı?
Ya Başkent 153’ü aramak aklıma gelmeseydi? Ya yardım talebime karşılık veren yetkiliye ulaşamasaydım? O yavru kedi belki de gözlerimin önünde hayatını kaybedecekti.
Bir canın yaşam mücadelesi, vatandaşın doğru telefonu bilmesine, aracının bulunmasına ya da tesadüfen bir yardım kapısının açılmasına bağlı olmamalı.
Belediyelerin sokak hayvanlarına yönelik hizmetleri yalnızca hastane, barınak veya bakım merkezi açmakla sınırlı kalmamalı. Bu hizmetlerin en önemli parçalarından biri de acil durumlarda hızlı müdahale, nakil desteği ve kurumlar arası koordinasyondur.
Her can aynı değerde değil mi?
Hastanede bulunduğum sırada başka bir olaya da tanık oldum. Bir araçla getirilen cins bir köpeğe veteriner hekim tarafından müdahale edildi. Bunun nedenini sorduğumda, kurumun Etimesgut Belediyesi’ne ait olduğu ve bu nedenle köpeğin tedavisinin gerçekleştirildiği bilgisi verildi.
Elbette hiçbir hayvanın tedavi edilmesine karşı değilim. Aksine, bütün hayvanların sağlık hizmetlerine erişebilmesini savunuyorum. Ancak yaşadığım olayın ardından aklımda şu soru kaldı:
Sokakta yaralı bulunan bir yavru kedinin tedaviye ulaşabilmesi için neden bu kadar çaba harcanması gerekiyor? Aracı olmayan bir vatandaşın yardım talebi neden ilk aşamada çözüme kavuşturulamıyor?
Burada mesele bir belediyeyi diğerinden üstün görmek ya da herhangi bir kurumu suçlamak değil. Mesele, yardıma muhtaç her canlının eşit şekilde korunması ve ihtiyaç duyduğu hizmete zamanında ulaşabilmesidir.
Bir hayvanın cinsinin, sahibinin olup olmamasının ya da nereden getirildiğinin onun yaşam hakkı karşısında belirleyici olmaması gerekir.
Teşekkür de bizim, eksikleri dile getirmek de…
Bu vesileyle Ankara Büyükşehir Belediye Başkanımız Sayın Mansur Yavaş’a, sokak hayvanlarının tedavisi ve korunması için sağlanan imkânlar dolayısıyla teşekkür ediyorum. Başkent 153 üzerinden talebime yanıt verilmesini sağlayan ve yavru kedinin nakil sürecine destek olan yetkililere de ayrıca teşekkürlerimi iletiyorum.
Bir vatandaş olarak, zor durumda kalan bir can için yardım talebime karşılık verilmesini önemsiyorum. Ankara’da sokak hayvanlarına yönelik hizmetlerin sürdürülmesi ve daha da geliştirilmesi kıymetli.
Ancak teşekkür etmek, eksikleri görmezden gelmek anlamına gelmemeli. Tam tersine, yaşadığımız sorunları dile getirmek daha iyi hizmet sunulmasına katkı sağlamalı. Özellikle acil durumlarda yaralı hayvanların nakli için hızlı ve ulaşılabilir bir destek mekanizmasının bulunması gerektiğine inanıyorum.
Biraz vicdan, biraz daha sorumluluk!
Sokak hayvanları bu kentin sessiz sakinleri. Onlar konuşamıyor, yardım hattını arayamıyor, haklarını savunamıyor. Aç kaldıklarında, hastalandıklarında, bir aracın altında kaldıklarında ya da yağmur altında yaralı hâlde beklediklerinde seslerini duyurabilecek tek şey bizim vicdanımız ve sorumluluklarımız.
Unutulmamalı ki belediyecilik yalnızca hizmet binası yapmak, araç filosu oluşturmak ya da yeni merkezler açmak değildir. Belediyecilik, ihtiyaç duyulan anda vatandaşın ve yardıma muhtaç canlının yanında olabilmektir.
Bir yavru kedinin hayatı, bir telefon görüşmesinin sonucuna veya bir vatandaşın ulaşım imkânına bağlı kalmamalı. Kurumlar arasında güçlü bir koordinasyon kurulmalı, acil müdahale gerektiren durumlarda hiçbir can sahipsiz bırakılmamalı.
Ben o gün bir yavru kedinin sesini duydum ve elimden geleni yaptım. Peki, o sesi duymayanların, duysa bile yardım edemeyenlerin imkânı ne olacak?
Sokak hayvanları bizlere emanet. Onları korumak bir iyilik değil, insani bir sorumluluktur.
Biraz daha duyarlılık, biraz daha koordinasyon, biraz daha sorumluluk ve en önemlisi biraz daha vicdan…
Çünkü bir canın hayatı beklemeye gelmez. Hiçbir canlı kaderine terk edilmemeli!









YORUMLAR