Zihin Kaçar, Ruh Yorulur!

Günümüz insanı, her gün biraz daha yoruluyor. Sadece bedeni değil, ruhu da ağırlaşıyor. Olumsuz haberler, geçim sıkıntısı, sosyal baskılar, gelecek kaygısı! Hepsi üst üste binince, zihin kaçacak bir yer arıyor. Kaçıyor çünkü tahammül edemiyor. Kaçıyor çünkü artık dayanacak gücü kalmıyor. Ama kaçtığı her yerde, ruh biraz daha yoruluyor.

.

Toplum bizden hep daha fazlasını istiyor. Daha başarılı ol, daha güzel görün, daha çok kazan, daha çok paylaş. Bu “Dahalar” insanın ruhunu kemiriyor. Herkes bir yarışta gibi, ama kimse nereye koştuğunu bilmiyor. Bu baskı, insanı kendinden uzaklaştırıyor. Zihin, bu baskıdan kaçmak için dijital dünyalara sığınıyor. Ama ekranın parlaklığı, ruhun karanlığını ne yazık ki aydınlatamıyor.

.

Peki sizce, gerçeklerden uzak, huzura yakın mıyız acaba?  Sosyal medya, oyunlar, diziler, yapay sohbetler. Hepsi birer kaçış noktası. İnsan, gerçek hayattaki sorunları unutmak için sanal dünyaya dalıyor. Bir süreliğine iyi geliyor belki, ama sonra ekran kapanıyor ve sessizlik başlıyor. Ruh hâlâ yorgun! Çünkü sorunlar çözülmedi, sadece ertelendi.

.

Psikolojik yorgunluk, adını koyamadığımız ruh hâli. Bu yorgunluk bazen uykusuzlukla, bazen sinirlilikle, bazen anlamsız bir boşluk hissiyle kendini gösteriyor. İnsan neye üzüldüğünü bile bilmiyor. Sadece “Bir şeyler eksik” diyor ve işte bu hâl, modern çağın ruhsal hastalığı olan,  Tükenmişlik olarak karşımıza çıkıyor. Yani Zihin Kaçıyor, ama ruh peşinden  yetişemiyor.

.

Belki de çözüm, kaçmak değil durmaktır! Kendini dinlemek, sessiz kalmak, doğaya çıkmak, gerçek ilişkiler kurmak. Ruhun dinlenmesi için ekran değil, insan gerek! Zihin kaçmak yerine, yüzleşmeyi öğrenmeli. Çünkü kaçtıkça, ruh daha da yoruluyor ve kendi içinde kaybolup gidiyor…