Türk Dizilerinde Normalleştirilen Çarpık İlişkiler

Türk dizilerinde artık mesele aşk değil.

Mesele, yanlışın olağan, ayıbın sıradan, ihanetin senaryonun doğal akışı gibi sunulması.

Evli bir adamın başka bir kadınla ilişkisi varsa, buna “tutku” deniyor.

Bir kadının çocuğu kocasından değilse, bu “dram” oluyor.

Gerçekler gizleniyor, sınırlar bulanıklaştırılıyor,

ama kimse şunu yüksek sesle söylemiyor:

Bu bir çarpıklık.

Diziler, aldatmayı bir tercih değil, neredeyse kaçınılmaz bir kader gibi anlatıyor.

Sorumluluk alan karakter yok; herkes “haklı sebeplerle” yanlış yapıyor.

İhanet, bir ahlak sorunu değil, hikâye gereği bir detay haline geliyor.

Daha da vahimi şu:

Bu ilişkiler utançla değil, alışkanlıkla izlettiriliyor.

Seyirciye “Bu da olur” deniyor.

Oluyor, bitiyor, devam ediliyor.

Evlilik bir sözleşme değil, geçici bir durak gibi resmediliyor.

Çocuk ise bir bağ değil, senaryoya sonradan eklenen bir sürpriz unsur.

Soy bağı, emek, sadakat…

Hepsi dramatik bir sahneye feda ediliyor.

Ve bu anlatılar, toplumun bilinçaltına sessizce yerleşiyor.

Gençler, ihanetin sonuçsuz kaldığını izleyerek büyüyor.

Yanlış yapanın bedel ödemediği,

doğrunun ise çoğu zaman “saflık” sayıldığı bir dünya kuruluyor.

Kimse şunu sormuyor:

Bu hikâyelerde neden sınırlar hep esniyor?

Neden doğru olan sıkıcı, yanlış olan çekici?

Neden sadakat, senaryoda yer bulamıyor?

Çünkü çarpıklık reyting getiriyor.

Çünkü yasak, merak uyandırıyor.

Çünkü ahlak, ekranda artık “eski moda” sayılıyor.

Ama şunu unutmamak gerekir:

Ekranda normalleştirilen her yanlış,

hayatta bir adım daha meşrulaşır.

Ve bir toplum, yanlışları alkışlamaya başladığında

doğru, sessizce sahneden çekilir.