Bize Ne Oldu

Bir sabah ansızın saygısız uyanmadık.

Ama her susuşta biraz daha kabalaştık.

.

Nezaketi bir gecede terk etmedik;

görmezden geldikçe alıştık.

Biz bu değerleri kaybetmedik.

Göz göre göre geri çektik.

.

Sessizce.

Fark etmeden.

Önce sabrımız tükendi.

Beklemek istemedik.

Dinlemek istemedik.

Anlamaya çalışmak yerine

cevap yetiştirdik.

.

Sonra dilimiz sertleşti.

Sözler keskinleştikçe

kalpler köşelendi.

Kırmak kolaydı,

onarmak zahmete dönüştü.

.

Adalete olan inanç örselendikçe,

“iyi” olmak safça sayıldı.

Nezaket karşılıksız kalınca

aptallıkla karıştırıldı.

.

Saygı, güçsüzlük sanıldı.

Kabalık, cesaret gibi pazarlanmaya başlandı.

Kalabalıklar çoğaldı

ama insan azaldı.

Birbirimize temas ettik

ama vicdanımıza dokunmadık.

.

Bize hep şunu öğrettiler:

“Önce kendini koru.”

Kimse eklemedi:

“Başkalarını ezmeden.”

.

Yorulduk.

Geçim derdi, gelecek korkusu,

güvensizlik, öfke…

Hepsi omuzlarımıza yığıldı.

Ama yorgunluk,

kabalığın mazereti değildir.

.

Çünkü saygı ve görgü,

rahat zamanların süsü değil,

zor zamanların sınavıdır.

Ve o sınavdan

pek çoğumuz kaldık.

.

Biz nezaketi kaybetmedik aslında.

Onu savunmayı bıraktık.

Hatırlatmayı ayıp saydık.

Kabalığa sessiz kaldıkça

ona alan açtık.

.

Ama hâlâ geç değil.

Bir cümleyi yutmakla,

bir özürle,

bir teşekkürle

başlayabiliriz.

.

Çünkü bir toplum,

yüksek sesle değil

yüksek ahlakla ayakta kalır.

Ve bazı değerler vardır;

hatırlandığında değil,

savunulduğunda yaşar.