Terör Olayları ve Toplumsal Travma

Ne uygun bir savaş vardır, ne de makûs bir barış…
Benjamin Franklin

Terör olayları toplumsal travma yaratıyor. Bir olay neden travma yaratır ve çokça kişiyi tesiri altına alır?

Toplumda yaşanan bir olayın başka bireyler üstünde travma yaratması için olması gereken en kıymetli öge; kültürel olarak özdeşleşmektir.Yani olayı yaşayan şahısla empati kurmak, kendini onun yerine koymak ve topluma karşı aidiyet hissetmek aslında yeterli birer özellik olsa da terör kelam konusu olduğunda bireyde travma yaratır.Travma, canlı üzerinde vücut ve ruh açısından kıymetli ve tesirli yaralanma belirtileri bırakan yaşantıdır.

Terör olayları hem ruhsal hem de sosyolojik manada toplumlara epeyce ziyan vermektedir.Hem olayı-olayları yaşayan bireylerle empati kurmak hem de her an her dakika bir şey olacakmış dehşetiyle yaşamak toplumca psikolojimizi bozmaktadır.Bu yüzden tehlike içermeyen olayları ya da yerlerı bazen içinde bulundugumuz psıkolojı prestiji ıle de güya tehlıkedeymısız üzere algılayabılırız.

Toplumun en küçük ferdinden en yaşlısına kadar tek tek her bir bireyi farklı farklı formda etkilemekte olan olaylar sonuç olarak toplumsal travmalara yol açmaktadır. Toplumda yaşayan herkes birbiriyle etkileşim içindedir.Anne çocuğuyla,işveren çalışanıyla, öğretmen öğrencisiyle ,aynı vakitte çocuk annesıyle, öğrenci öğretmeniyle, çalışan patronu ile çabucak her katman ortasında hep bir irtibat vardır. Yaşanan her travmatik olay sonrası bireyler farklı bir halde etkilendiğinden ortalarındaki bağlantı de etkileşim de sekteye uğrayabilmektedir.Küçücük bir yanlış anlaşılma bile şahısların gerginliği ve korkusu nedeniyle büyük tartışmalara dönüşebilmektedir.

Terör olaylarını gözlemleyen çocuklarla yapılan yazılı ve kelamlı görüşmeler sonrasında, çocukların sözel olarak lisana getirdikleri endişeleri tıpkı vakitte fotoğraflarına de yansımıştır.Sözgelimi olay esnasında tıpkı sokakta bulunan parkta oynayan 7 yaşındaki erkek bir çocuk davranış sorunları göstermeye başlamış ve okulda yalnız kalmak istememeye başlamıştır.Sürekli telaşlı ve gergin olduğu için sınıf arkadaşları tarafından da bu durum gözlenmiş ve başka çocuklar da sınıfa ahenk konusunda zorluk çekmeye başlamışlardır.Sınıf öğretmenleri de öğrencilerin yaşamış olduğu sorunları çözememesinden dolayı kendisini yetersiz hissetmiş ve bir müddet müsaadeye ayrılmıştır.Durumun ilerlemesi üzerine okul müdürü ve veliler işbirliği yaparak çocukları rahatlatmak için çeşitli aktiflik teşebbüslerinde bulunmuşlardır ve profesyonel yardım almak için müracaatta bulunmuşlardır.

Çocuklar üzere birebir olaya maruz kalan ,gören ya da duyan bireylerde de çocuklardan daha ağır sorunlar ortaya çıkabilmekte, şahıslar konut ve aile ömürlerinde ve iş ortamlarında ahenk ve dikkat meseleleri yaşayabilmektedirler.Yapılan araştırmalarda terör aksiyonlarına maruz kalan toplumların erkeklerinde mücadeleci bir ruh halinin ortaya çıktığı gözlemlenirken bayanlarda ise bu durum sevdiklerini koruyup kollama halinde kendini göstermiştir.Ergenlik devrinde ki gençlerde ise yapan,akıl yürütme üzere durumlar ön plandayken,çocuklarda(ergenlik devri öncesi) hayal gücüyle ‘ailelerin kahraman olup’onları kurtaracağı biçiminde hisler ön plana çıkabilir.

Toplum olarak maruz kaldığımız ve ardarda yaşadığımız bu olaylar nedeniyle birbirimize takviye olmalı, ümitsizlik yaşamamalı ve ümitsizlik aşılamamalı, toplumu rahatsız edecek telaffuzlardan kaçınmalı, çocukları televizyon ve irtibat kanallarından olabildiğince uzak tutmalı, gerektiğinde ruh sıhhati uzmanlarından dayanak almaya çekinmemeli, sakin kalabilmeli ve birlik beraberliğin en büyük ilaç olduğunu unutmamalıyız.

Sevgilerimle