Nöbetçi Eczaneler
Sürekli birçok işimiz olduğundan yakınırız. Annelerin konut işleri bitmez, çalışanların evrak dosyalamaları, öğrencilerin önünde daima bir imtihan vardır. Yapacak onca şeyimiz varken kendimizi halüsinasyona girmiş üzere bir anda Instagramda Tiktokta gezinirken buluruz. Aslında tek bir şeye odaklanmıyoruzdur bile. Süratlice üst kaydırılan 2 saniyelik manzaralar zinciri içinde ‘Of daha yapacak çok işimiz var’ der dururuz.
Peki neden?
Bütün sistemlerin bir girdisi ve bir de çıktısı vardır. Bir sistemler bütünü olan insanoğlunun da. Örneğin yemek yeriz su içeriz bu bir girdidir ve en nihayetinde boşaltım gerçekleştiririz bu da bizim çıktımızdır. Artık bir çamaşır makinasını düşünün. Bunun içine de pak su ve çamaşırlar girecektir. Boşaltımı da sarfiyata giden kirli su olacaktır. Ancak bizim sarfiyatımız tıkanırsa ne olur? Çamaşırlar gereğince beyaz ve pak çıkar mı? Hayır. Kirli suyun içinde harmanlanıp durur. Çamaşırlar bizim hayattaki işlerimiz: ders çalışmak, yemek yapmak üzere. Ancak bir türlü istediğimiz randımanda çalışamıyorsak, bir türlü mesken işlerini yetiştiremiyorsak yani çamaşırlarımız kirli çıkıyorsa sorun neredeymiş? Giderimizin tıkanması.
Beyin mucizevi bir yapıdadır ve insanı korumak için sisteme daima sadık kalır. Örneğin tüm gün davette bir şeyler yiyip içen lakin tuvalete gitmeyen birini düşünün. Gitmemekte ısrar edince bir müddet sonra istemese de davetin ortasında altına yapıyor. Yani beyin sistemi koruyor. Bu çıktının burdan uzaklaşması lazım yoksa sistem bozulur diyor.
Dönelim kendi yaşantımıza. Bizim de sağlam bir masrafımız olmalı ki gerilim negatif fikirler üzere girdilerimiz sıhhat bir formda boşalsın. Pekala nedir bu sarfiyatlar? HOBİLER. Her bireyin hayatında bir hobi, uğraş olmasını önemsiyorum. Artık fabrika emekçisi bir baba düşünelim. Vardiya şartlarında gerilimli bir biçimde çalışmış meskene gelmiş olsun. Birinci versiyonda bu baba gündelik işlerinin yanında sevdiği ahşap işleriyle de uğraşıyor. Balkonda kendisine ir köşe ayarlamış ve ahşapları keserek çerçeve haline getiriyor olsun. İkinci versiyonda da meskene gelip yalnızca başka gündelik işlerle ilgilensin. Hangi versiyonda bu kişi daha verimli bir insan ve sakin bir baba olur sizce? Keman çalmayı çok seven bir öğrenci üniversite hazırlığında artık vaktimi ders çalışmak için harcamalıyım diye keman çalmayı bırakıyor, aile de destekliyor. Pekala nitekim kaç kişi gününü ful verimli bir halde ders çalışarak geçiriyor? Keman gidiyor ve yerine reels geliyor. Zira hobiyi bırakmak sisteme ihanettir. Beyin de sisteme sadık kalmak zorundadır. Pekala sistem ne diyor ‘boşalt makinanın suyunu!’ Biz sağlıklı bir biçimde boşaltmayı seçmediğimizde yeniden uzaklaşarak boşaltıyoruz. Lakin bu sefer dizilerle, toplumsal medyayla..
Sisteme ihanet eden bir sistemimiz vardır: olumsuz iç ses. Bu ses herkesin içinde barınır ve sarfiyatları tıkamak için türlü mazeretler uydurur: uygun de artık tabletin yok, akşama konuk var, boş işler, daha kıymetlileri var, para masraf, çocuklar büyüsün ondan sonra, mesleğimi alayım ondan sonra, boya sipariş vereyim sonra, evvel kursa gitmem lazım….. sonucunda daima zevk aldığımız aktiviteyi yapmaktan uzaklaştıran tıkaçlar. İşte kişi bunları fark ettiği anda üstüne gitmeli ve en küçük adım neyse en kolayından başlamalıdır.
Özetle; bir birey hayatında zihnini rahatlatıp hislerini düzenleyeceği bir hobiye sahip olmalıdır. Sistemimizin buna muhtaçlığı vardır. Ancak olumsuz iç sesimiz ve farklı faktörlerle bunları yapmaktan uzaklaşırız ve bu bir çamaşır makinasının sarfiyatının tıkanması üzeredir. Lakin beyin sisteme sadıktır. Kişiyi zorla işlerden uzaklaştıracak bir şeye iter ama verimli olup olmamasıyla ilgilenmez. Bu noktada da toplumsal medyada çok vakit geçirme baş gösterir.
Peki kişi ne yapmalı?
Önce kendimize şu soruları soralım: Ben kimim ve nelerden zevk alıyorum. Her gün ilgilenebileceğim bir şeyim olsaydı beni ne keyifli ederdi? Ona ulaşmam için en kolay kağıt, ip, tahta, müzik aleti, tığ, ocak vs. Nereden bulabilirim?
Kendimize şefkatle yaklaştığımız birçok günlere.