İç Konuşmamıza Dair

İç konuşmamız doğduğumuz andan, hatta annemizin rahmine düştüğümüz andan itibaren şekillenmeye başlar. Oradaki o ses, evvela bizim dışımızda biridir ve O’ndan gelen tesirleri alırız. O’nunkini de oluşturan pekala diğerleridir. Diğer O’lardır. Her birimiz birinin kızı ya da oğlu olarak nefes almaya başlarız. Ve o kızı ya da oğlu olduğumuz bireyler için de bu bu türlü olmuştur, ve de bu bu türlü olagelmiştir. Kendimiz olmak sorunu, ve de kendimiz için olmak sıkıntısı de fakat bunun farkında olduğumuz ölçüde gündemimize gelebilir.

O bir oburunu, ötekinin oradaki varlığını kabullenmediğimiz durumda o iç sesi salt kendi sesimiz olarak ele aldığımız bir yerde oluruz. Bu alan, neden saçma bulduğumuz halde geçmiş problemlerin örneğin tekrarlayan niyetler ya da imgeler olarak denetimsizce aklımıza gelip durduğuna, neden münasebetlerimizde misal döngülerin içinde olduğumuza yanıt temin edemeyeceğimiz; çorak bir yerdir.

Orayı bereketlendirecek olan da, yeniden birinin oğlu ya da kızı olduğumuzu, sonrasında bir topluluğun ve nihayetinde bir toplumun ögesi olduğumuzu göz önüne almak ve daima göz önünde tutmakla olur.

Freud’un dediği üzere “Id her neredeyse, ego da orada olmalıdır.” Bir başka deyişle, “O (öteki, başkası) her neredeyse, Ben de orada olmalıyım/olmalıdır.”

Şair A. Rimbaud ise, bunu Freud’dan daha da veciz ve direkt söz etmiş ve şöyle demiştir:

“Ben, bir diğeridir.”