Hayatı İzlemek Mi Yaşamak Mı

“Hayat, nefes aldığımız her an değil, anılarıyla dolu olduğumuz anlardır.”

Margaret Wander Bonnano

Teknolojinin dur durak bilmeyen süratiyle birlikte toplumsal medya hayatımızın tam merkezine oturmaya başladı. Artık diğer insanların hayatına çok kolay erişebiliyor, ömürleriyle alakalı birçok bilgiyi oradan öğrenebiliyoruz. Fakat ekranda diğerlerinin hayatlarını o kadar izleyip takip ediyoruz ki bu da kendi hayatımızı yaşamamıza pürüz teşkil etmeye başlıyor. Yani bu durumda gerçeklik ile sanal alem ortasında bir uçuruma sebebiyet verebiliyor. İşte tam da bu noktada toplumsal medyanın tesiriyle “hayatı izlemek” ve “hayatı yaşamak” ortasındaki farkı vurgulamak kıymetli bir hale geliyor.

Sosyal medyada birilerin hayatını izlemek, bir bakıma sanal dünyaya seyahat yapmak üzeredir. Göz alıcı fotoğraflar, kusursuz anılar ve dikkat cazip öykülerle karşılaşabiliyoruz. Fakat, bu süreçte vaktimizi oburlarının hayatlarını kıskanarak ve hayranlıkla izleyerek harcayabiliyoruz. Bu türlü olunca, kendi gerçekliklerimizi göz arkası etmeye başlar, kendi hayatlarımızın kıymetini azaltabiliriz. Bir öbür deyişle gerçeklikle bağımızı kopartabilir ve kendimizi bize ilişkin olan kıssadan çok uzakta hissetmiş olabiliriz.

Kendi hayatımızı es geçerken, diğerlerinin hayatlarını idealize edebiliriz. Toplumsal medyada yalnızca en âlâ anlarını paylaşan insanları gördüğümüzde, kendi yaşantımızla karşılaştırma yapma eğiliminde olabiliriz. Bu da bizi yetersizlik hissi, kıskançlık ve mutsuzluk üzere olumsuz hislere sürükleyebilir. Kendi başarılarımızı, keyifli anlarımızı ve hoşlukları görmek yerine, oburlarının hayatına takılıp kalabiliriz.

Zamanımızı diğerlerinin yaşantılarını takip etmekle geçirirken, gerçek tecrübelerimizi kaçırırız. Toplumsal medyada kaybedilen vakit, gerçek kontakları, öğrenme fırsatlarını ve şahsî gelişimimizi olumsuz tesirler. Lakin hayatı nitekim yaşamak, toplumsal medyadan çıkıp gerçek dünyaya yelken açmakla gerçekleşir. Kendi öykümüzü yazmak, gerçek bağlantılar kurmak, gerçek tecrübeler yaşamak ve gerçek hisleri hissetmek çok pahalıdır. Hayatın karmaşıklığını, hoşluklarını ve zorluklarını deneyimleyerek büyümek ve gelişmek için etkin adımlar atmak çok değerlidir. Toplumsal medyadan kaçmak yerine, dengeyi bulmak ve vaktimizi daha şuurlu bir formda kullanmak kıymetlidir.

Sosyal medyayı yalnızca bir araç olarak kullanarak, şuurlu bir formda vaktimizi yönetmeliyiz. Kendi hayatımızı şekillendirmek, tutkularımızı takip etmek, sevdiklerimizle manalı ilişkiler kurmak için vakit ve güç ayırmalıyız. Gerçek tecrübeler, unutulmaz anılar ve şahsî büyüme, toplumsal medyanın ötesinde gerçekleşir. Bunu asla unutmamalıyız.

Kendimize hatırlatmalıyız ki, toplumsal medyada insanların hayatını izlemekle kendi hayatımızı yaşamaya vakit kalmaması ortasındaki dengeyi bulmalıyız. Kendi hayatımızı önemseyerek, toplumsal medyanın bize sunabileceği olumlu istikametleri kullanırken, gerçek dünyaya faal iştirak sağlamak hayatımızı daha manalı kılacaktır.

Kendi öykümüzü yazarken, diğerlerinin hayatlarından etkilenmek yerine kendi potansiyelimizi keşfedebiliriz. Taklitten uzak, özgün bir biçimde yaşamalıyız. Birilerine benzemeye çalışmak yerine kendimize has olmalıyız. Hepimiz biriciğiz ve hepimiz çok hoş cevherlerle doluyuz.

Kendimizi göstererek yaşamak da diğerlerini izleyerek yaşamak da iç istikrarımızı bozar. Unutmayalım ki hayatın pahası toplumsal medya takipçi sayısından yahut beğeni sayısından daha fazladır. Kendi hayatımızı sahiden yaşamak için toplumsal medya ekranlarını kapatarak, etrafımızdaki hoşlukları keşfetmeli ve anılar biriktirmeliyiz. Kendi hayatımızın direktörü ve başrol oyuncusu olmalıyız, içsel memnunluğu ve huzuru yakalamak için seyahatimizi tüm benliğimizle hissederek yapmalıyız, zira hayatı “gerçek manada yaşamak” bizim elimizdedir.