Egoistlik Üzerine

Ego. Herkesin vakit zaman üzerine konuştuğu, farklı sıfatlar yerine kullandığı geniş esnek bir düzenek. Toplumumuzda daha fazla ”kibirli olmak, böbürlenmek, üstün görmek” manalarında kullanıldığı görülmektedir. Hakikaten fonksiyonu hakkında hiç düşünmüş müydünüz. Üç harften oluşan, hayatımızda en az bir kez kesinlikle karşılaştığımız bu kavramın aslında her birimizin ömründe nasıl bir faaliyette bulunduğunu biliyor muydunuz?

E-G-O.

Tarih boyunca kişiliği tanımlamaya ve insan denen varlığı anlamlandırmaya çok uğraş harcanmıştır. Psikoloji biliminin doğuşuyla tarih sahnesinde ‘psikanalizin babası’ olarak gördüğümüz Sigmund Freud da kişiliği manalandırmak için kimi teoriler üzerine çalıştı. Bunlardan birisi de ‘Yapısal Kişilik Kuramı’ oldu.

Yapısal Kişilik Kuramı temelinde üç kavrama hamiledir. Bunlar: İd, Ego ve Süperego. İd bizim dürtüsel benliğimizdir. İnsanoğlunun aklına birinci geldiği an ‘yap yap’ diye adeta tezahürat edercesine bağırır. Çok acıktığınızda ‘ne bulursan anında ye’ çok sevdiğinizde ‘hadi git çabucak öp’ diye benliği hissettiği gereksinimi çabucak gidermeye yönlendirir. Süperegoyu çok üstün en şahane kısım olarak düşünebilirsiniz ancak tez etmeyin. Zira süperego ‘elalem ne der’ ‘sınıf içinde yemek yenilmez’ ‘ah ne ayıp’ üzere sözlerle sizi ahlaki kurallara uydurmada epey sert mizaçlıdır. Ego ya baktığımızda ise İd ve Süperego ortasında bir istikrar, bir köprü vazifesi gördüğünü fark ederiz. Toplum yaşantısında bireyin hem kendi gereksinimlerinin farkında olması hem de kurallara uyması için egosunun gelişmiş olmasına muhtaçlığı vardır. Derste karnınız sinyal verdiğinde ‘evet acıktım ancak teneffüsü beklemeliyim’ , birisini çok beğendinizde ‘tamam çok hoş kız lakin evvel arkadaşlık teklif etmeliyim’ üzere değerlendirmeler egonuz tarafından verilir.

Tüm bunlar düşünüldüğünde aslında egolusun sözünün toplumda yanlış kullanıldığını söyleyebiliriz. Egonuzun bol bol geliştiği, kendi gereksinimlerinizin ve toplumun faydasının farkında olduğunuz kaç sağlıklı günlere…