Hayatın pek çok basamağında olduğu üzere münasebette de beklentilerimiz ve yaklaşımımız ne yaşayacağımızın büyük ölçüde belirleyicisidir.
Çok öncelerde evlilikler çoklukla ‘bütün bir ömür birebir yastığa baş koyma’ beklentisi ile gerçekleşirken, günümüzde ‘yapamazsak boşanırız’ bakış açısı ile yola çıkılabildiğini görüyoruz. Geleceğe dair geliştirilen bu olumsuz seçenek, evlilikteki beklentinin de birinci anlardan olumsuz gelişmesini etkileyebiliyor. Kişi bağlantıda yaşadığı, üstesinden gelebileceği bir çatışma durumunda dahi ‘boşanma’ seçeneğini düşünme eğiliminde olduğunda var olan çatışmayı çözme motivasyonu da her sorunda biraz daha azalıyor ve münasebette olumsuz bir döngü oluşması kaçınılmaz oluyor.
İlişkide çatışmaların, uyuşmazlıkların olması ve vakit geçtikçe, şartlar değiştikçe de artması çok mümkündür. Bilhassa yeni kent, iş değişikliği, çocuklu hayata geçiş üzere ahenk süreçlerinde bireylerin yeni hayata adapte olmak için vakte gereksinimi olabilir. Bu periyotlarda çiftlerin ilgiden beklentiyi düşürmek üzere bir yanılgıya düştüklerini görebiliyoruz. Vakit zaman çiftlerin birbirlerinden beklentiyi düşürmesi yanlışsız bir yol olsa da bağ ile ilgili yüksek beklentilere sahip olmak ve birlikte çabalamak bağlantıyı her an daha uygun bir noktaya taşımayı sağlayabilmektedir.
Aksi durumda ilgiden ve birbirinden beklentisini düşüren çiftlerin güçlerinin de düştüğünü ya da farklı noktalara odaklanarak birbirlerinden uzaklaştıklarını görebiliyoruz.
Çiftlerin yaşadıkları alakayı başkaları ile ya da toplumsal medyada görünen alakalar ile kıyaslamak yerine , “yeterince uygun bir ilişki” yaşamak için, birbirlerine düzgün gelmek ve bağda uygun hissetmek için neye gereksinim duyduklarına odaklanmaları ve bunun için çabalamaları çok değerlidir.
İlişkide çatışmalar, sorunlar, çözülmesi gereken problemler olabilir… Lakin iki kişinin geçinmeye gönlü varsa, karşılıklı olarak birbirini manaya ve kendini yanlışsız formda tabir etme, karşılıklı olarak yapılan yanlışları telafi etme, birbirini güzel hissettirecek şeyler yapma gayreti varsa, çeşitli sorumluluklar ile ilgili iş birliği yapabiliyorlarsa âlâ bir bağdan kelam edilebilir. Her münasebetin kendi içinde bir ahengi ve istikrarı vardır. Her ilgi kendine özgüdür…
Çiftlerin bağda birbirlerinden beklentilerini, gereksinimlerini eleştirmeden, suçlamadan söz edebilmesi ve karşılıklı olarak bu beklentilerin anlaşılmaya ve karşılanmaya çalışılması bağlantıyı güçlendirecek ve koruyacaktır. Bu türlü bir münasebette iki kişi de kendisini inançta hissedecektir.

