Ayrılma Anksiyetesi

AYRILMA ANKSİYETESİ
Ayrılma anksiyetesi yahut ayrılma telaşı bozukluğu, bireyin gelişim sürecine uygun olmayan,
bakım vereninden (anne, baba, bakıcı vs.) ayrılması sonucu yaşadığı ağır gerilim ve kaygıdır.
Birey kendini bakım veren bireyden yani konfor alanından ayrılmaya hazır hissetmediği için
daima olarak dert yaşamaktadır. Kişi kendisinin bağlandığı şahıstan ayrılmasına sebep
olabilecek olasılıkları sık sık düşünür bu bahiste tasa hisseder. Köküne baktığımızda ise
birey kendini tek olmaya yani tek kişi olmaya hazır hissetmiyor olabilir.
Bununla bir arada şahısta yetersizlik hissi baş gösterir. Bağlandığı kişi olmadığı vakit hayatını
onsuz maddi manevi yahut zihinsel davransışsal olarak sürdüremeyeceğini düşünmektedir.
Bireyler yaşadıkları bu his durumlarını fikir ve davranışlarında net bir formda gösterip
söz edebilirler. Örneğin; ‘onsuz nefes alamıyorum, güya göğsümde bir yumru hissi var, her
şey makus olacak’ üzere cümlelerle hislerini yansıtmaya çalışırlar.
Ayrılma korkusu bozukluğunun kimi belirtileri;
-Kişi konuttan yahut bakım verenden ayrılmayı deneyimlediği vakit gerilim yaşar
-Kişi ayrılma endişesinden ötürü gün içindeki sorumluluklarını ve vazifelerini yerine
getirmekten kaçınabilir. Örneğin; okul, iş, toplumsal aktivite üzere durumlarda gitmeyi reddeder.
-Bakım vereninden uzakta olduğu vakit onunda yanında olmasını içten içe istemektedir.
-Birey bağlandığı bireyden ayrılma durumunda kaldığı vakit ya da bunu düşündüğü zaman
kimi fizikî semptomlar gösterebilir. Örneğin; baş ağrısı karın ağrısı, kusma, mide bulantısı.

SEMBİYOTİK İLİŞKİ
Sembiyotik alaka tarif itibariyle ‘kişinin oburlarının, yaşama gücü, kişiliği, statüsü
sayesinde yaşaması ve onsuz olamaması durumu’ olarak nitelendirilebilir.
Bu tip alakalarda bir taraf daima verir, öbür taraf ise yalnızca alır. Birey karşısındaki kişinin
gereksinimlerini, isteklerini, taleplerini, hislerini ve beklentilerini daima olarak düşünür ama
kendi gereksinimlerini görmez. Kendi beklenti, istek ve hislerini daima olarak erteleme
eğilimindedir. Öncelik kişinin kendisi değil karşıdaki olmaya başlar.
Bu münasebet ebeveyn ve çocuk bağında görülmektedir. Anne çocuğa karşı çok kollayıcı bir
tavır sergilemektedir. Kendisinden çok çocuğunun isteklerine ehemmiyet verir ve bu noktada
anne aslında kendi sıkıntılarını ve isteklerini unutmuş olur, kendisini çocuğa adayan anne
çocuktan kopmak istemeyebilir birebir vakitte çocukta anneye bağımlı olabilir.
Çocuk bir mühlet sonra kendisini annenin yerine koyar ve anneyi güzel hissettirmek ister ve bu
noktada çarpık bir münasebet olabilir.

Bu bağımlı bağlantılarda yetişkin örüntüsüne rastlanmaz. Çocuğun kişiselleşmesine fırsat
verilmeyen bir alakada buna bağlı olarak birtakım olumsuz faktörlere rastlanmaktadır. Yalnız ve
tek kişi olmaya hazır hissetmeyen bir kişi kişiselleşme konusunda gelişimine engel
olabilecek problemlerle karşılaşabilir. Anne tarafından yetki verilmeyen birey kendi başına
yapabileceklerinin farkında değildir. Bu da şahsa yetersizlik ve başarısızlık uyandırır. Bu
durum sebebiyle kişinin baş etme mahareti gelişmediği için yaşadığı rastgele bir zorlukta
dert seviyesi artabilir.